این برش از کلام نورانی حضرتش را به همه دلدادگان راه مستقیم ولایت، که فردا برای آن‌که شوکت انقلاب اسلامی را به رخ جهانیان بکشند، به خیابان‌ها می‌آیند تقدیم می‌کنم.

« امروز كه حساس‌ترين مواقعى است كه ما در آن واقع هستيم و احتياج ما به اجتماع، احتياج ما به اتحاد، بيشتر از هر چيزى است، اين مسائل فرعى را بايد كنار بگذاريم برويم روى مسائل اصلى. آمريكا دشمن ماست، ما بايد دنبال آن برويم؛ و همين طور ساير ممالك خارجى- چپ و راست همه- آنها هستند كه مى‏خواهند ما را بچاپند، و شرق را بچاپند نه فقط ايران را؛ ايران هم جزئش است. الآن مخازن شرق را مى‏خواهند ببرند. نمى‏گذارند جوان‌هاى ما رشد كنند؛ دانشگاه‌هاى ما را جلويش را مى‏گيرند نمى‏ گذارند. الآن كه وقت اين است كه مثلًا امتحان بدهند، وقت اين است كه بنشينند، مى‏افتند توى مدارس با يك بهانه‏اى يك آشوب درست مى‏كنند، يك بساطى درست مى‏كنند. بايد ما توجه بكنيم به اينكه مبادا دست‌هاى غير در كار باشد- و هست- مبادا ما را دوباره ملعبه كنند و به جان هم بريزند و خودشان استفاده‏اش را ببرند. دانشگاهي‌ها ملتفت باشند، مدرسه‌ای‌هاى ما هم ملتفت باشند به اينكه مبادا يك دستى در كار باشد دوباره ما را با يك اسمى به جان هم بريزند و نهضت ما را خاموش كنند و مسائل برگردد به حال اول، همه ما را خرد كنند،همه ما مسئول هستيم.

مسائل اصلى را الآن بايد ملاحظه بكنيم. الآن گرفتاري‌هايى ما داريم، همه داريم نه‏ اين‌كه شما تنها داريد، نه اين‌كه دانشگاهى گرفتارى دارد، همه گرفتارى دارند؛ لكن امروز روزى نيست كه ما طرح گرفتاري‌ها را بكنيم. امروز روزى است كه ما اين مسائل اصولى را جلو ببريم‏.»

وعده ما فردا جشن اتحاد به شکرانه 31 سال اقتدار نظام اسلامی به رهبری ولایت فقیه در سراسر کشور.

سخنان شنبه شب 17 بهمن 88 وزير اطلاعات دولت آیت الله رفسنجاني در برنامه «دیروز، امروز، فردا» با حاشیه‌هایی همراه بود.

غلبه حاشیه بر متن

این حاشیه متاسفانه بر متن غلبه کرد. حجت الاسلام « علی فلاحیان» که از پشت صحنه‌های پرونده «مهدی هاشمی» معدوم و آن‌چه که به برکناری «آیت الله منتظری» از قائم مقامی رهبری انجامید سخن می‌گفت، به ناگهان در سخنانی خارج از موضوع برنامه، نسبت به بعضی از اظهارنظرهای مطرح شده در شب‌های پیشین «دیروز، امروز، فردا» ابراز گلایه کرد.

اشاره علی فلاحیان به بخشی از سخنان « مسعود ده نمکی» در این برنامه تلویزیونی بود که باعث شد این کارگردان سینمایی برای پاسخ به عضو مجلس خبرگان رهبری اولین میهمان تلفنی این برنامه زنده تلویزیونی شود، تا «دیروز، امروز، فردا» به « نود سیاسی» نزدیک‌تر گردد.

فلاحیان چه گفت

وزیر اسبق اطلاعات به برخی انتقادات مطرح شده به نحوه زندگی مسئولین اشاره کرد و تغییر نشانی خانه‌‌ی برخی از مسئولین از جنوب به شمال شهر را مساوی با تغییر دیدگاه‌های آنان دانستن را یک « تلقی مارکسیستی» نامید، و آن را موجب ایجاد « بدبینی علیه مسئولین میان مردم» عنوان کرد.

علی فلاحیان ارتباط «ثروت» و «تقید به نظام» را مسئله‌ای انحرافی دانست و گفت که ما مبارزانی داشتیم که از خانواده‌های ثروتمندی بودند و کلی شهید دادند؛ این مسئله انحرافی است و مسئله مهم این است که ببینیم چه کسی در خط انقلاب است.

وزیر پیشین اطلاعات در همین حال ساده‌زیستی مسئولین را صرفا یک توصیه اخلاقی نامید و گفت که مسئولان لازم نیست مانند اضعف مردم زندگی کنند( این مقدار وظیفه رهبری است) باقی مسئولان باید مانند اکثر مردم زندگی کنند و به مردم خدمت کنند.

در یک نگاه کلی خلاصه این بخش از سخنان میهمان برنامه شنبه شب « دیروز، امروز، فردا» چنین است:

1. توقع ساده‌زیستی مردم از مسئولانشان، و گلایه از آن دسته از کارگزاران و خواص انقلاب که از مناطق جنوبی شهر به ویلاهای مجلل و شیک زعفرانیه و … نقل مکان کرده‌اند، یک « تلقی مارکسیستی» است.
2. ارتباط «ثروت اندوزی» کارگزاران نظام و « عدم تقید به نظام» مسئله‌ای انحرافی است.

پاسخی بر مدعای آقای فلاحیان

از همان لحظه که گفت‌وگوی دیشب به این‌جا رسید قصد داشتم به عنوان یک طلبه نقدی بر سخنان ایشان بنویسم تا نسل جوان گمان نکند، دفاع از زندگی اشرافی مسئولان جزئی از وظائف روحانیت است، اما از آن‌جا که جناب حجت‌الاسلام فلاحیان در همان برنامه مخالفین نظر خود را « دخالت افراد غیر متخصص» نامیدند و البته بیان هم نفرمودند منظورشان از متخصص چیست؟، بر آن شدم پاسخ ایشان را از فرمایشات حضرت روح‌الله(قدس سره) بدهم تا انشا‌الله به‌عنوان «شاخص» دینداری در عصرغیبت، مورد پذیرش ایشان و نسل جوان گردد. بی‌شک آقای فلاحیان امام راحل را متخصص می‌دانند.انشاءالله

برخی از آقایان وقتی به‌خاطر زندگی اشرافیشان مورد سئوال قرار می‌گیرند، در پاسخ می‌گویند آن‌چه قبیح است، خوی اشرافی‌گری و کاخ نشینی است، والا خود کاخ نشینی و استفاده حداکثری از مواهب زندگی اصلا چیز بدی نیست،اما در اندیشه حضرت امام(رض)  خود کاخ نشینی برای مسئولان نیز نهی شده است، چراکه نوع زندگی بر افکار و اندیشه نیز تاثیر می‌گذارد. و تجربه تاریخی نیز همین را ثابت کرداست. مردم نیز به یقین مصادیق فراوانی از نخبگان دو جناح که به این بلیه دچارند را می‌شناسند.

تنافى خوى كاخ نشينى با فرهنگ اسلام

« ما بايد كوشش كنيم كه اخلاق كاخ نشينى را از اين ملت بزداييم. اگر بخواهيد ملت شما جاويد بماند و اسلام را به آن طورى كه خداى تبارك و تعالى مى‏خواهد، در جامعه ما تحقق پيدا كند، مردم را از آن خوى كاخ نشينى به پايين بكشيد، خود كاخ نشينى اين خوى را مى‏آورد، ممكن است كه در بين آنها هم كسى پيدا بشود لكن نادر است. توجه كنيد كه اين ملتى كه الآن كوخ نشينانش مشغول فعاليت هستند و مشغول به زحمت هستند در جبهه‏ها و پشت جبهه‏ها، اين كوخ نشينان را زحمت بكشيد كه به همين حال خوى كوخ نشينى و خوى اينكه توجه به كاخ‌ها نداشته باشند نگه داريد تا بتوانيد ادامه بدهيد زندگى صحيح اسلامى را. آن خوى كاخ نشينى مضر است، خودش مضر نيست، خُويَش‏ مضر است، لكن خود او، اين خوى را دنبال دارد.»

صحيفه امام، ج‏17،ص 375 / اول فروردین 1362 در جمع مسئولان نظام

برخلاف آن‌چه که جناب آقای فلاحیان ادعا کرده‌اند، حضرت روح‌الله(قدس‌سره) قبح فاصله گرفتن کارگزاران نظام از کوخ نشینی(همان زندگی در میان طبقات متوسط و مستضعف) و برج نشینی و زعفرانیه نشینی ایشان را نه تنها یک «توصیه اخلاقی» صرف نمی‌دانند، که اتفاقا برای آن‌که جلوی جر زنی و «توجیه‌المسائل» امثال من و شما را ببندند، رییس‌جمهور، نمایندگان مجلس، دولتی‌ها را نام می‌برند، تا دیگر نگوئیم رعایت این مسایل مختص به رهبری است، سایر مسئولان باید همسطح «اکثر» مردم زندگی کنند!

راستی آقای فلاحیان وضع «اکثر» مردم این‌قدر خوب است که در پاسداران و فرمانیه و زعفرانیه و نیاوران زندگی می‌کنند!؟

امام مستضعفین به مسئولان چنین گفت:

آن روزى كه دولت ما توجه به كاخ پيدا كرد، آن روز است كه بايد ما فاتحه دولت و ملت را بخوانيم

« شما امروز در جامعه خودتان وقتى ملاحظه بكنيد، در جامعه اهل علم و- عرض مى‏كنم كه- مدرسه نشين‌ها، اين‌ها كه زحمت مى‏كشند و كار براى اين جمهورى اسلامى مى‏كنند، اين‌ها همين كوخ نشين‌هايند. حجره‏هاى مدرسه را بروند ببينند كه چى است وضعش و فعاليتشان چيست. منزل علماى اسلام را بروند ببينند چى است وضعش و كارشان چى است. منزل مدرسين جامعه‏هاى ما را بروند ملاحظه كنند ببينند كه منازلشان چى هست و كارشان چى است. و ما بحمداللَّه امروز همه دست اندر كارهايمان كاخ نشين نيستند. دولت ما يك دولت كاخ نشين نيست. آن روزى كه دولت ما توجه به كاخ پيدا كرد، آن روز است كه بايد ما فاتحه دولت و ملت را بخوانيم. آن روزى كه رئيس جمهور ما خداى نخواسته، از آن خوى كوخ نشينى بيرون برود و به كاخ نشينى توجه بكند، آن روز است كه انحطاط براى خود و براى كسانى كه با او تماس دارند پيدا مى‏شود. آن روزى كه مجلسيان خوى كاخ نشينى پيدا كنند خداى نخواسته، و از اين خوى ارزنده كوخ نشينى بيرون بروند، آن روز است كه ما براى اين كشور بايد فاتحه بخوانيم.»

صحيفه امام، ج‏17،ص 376 / اول فروردین 1362 در جمع مسئولان نظام

در جملات بالا حضرت امام خطابش به همه کارگزاران نظام بود که اگر کاخ نشین شدید باید فاتحه کشور را خواند، ولی در ادامه به آن گروه از روحانیون که مسئولیتی در نظام دارند هشدار می‌دهد که کاخ‌نشینی شما، موجب بدبینی به اسلام می‌شود و اگر عالمی به ویلای شمال می‌رود، بداند که دارد فاتحه اسلام را می‌خواند.

روزى كه توجه اهل علم به دنيا شد، كه بايد ما فاتحه اسلام را بخوانيم

« ما در طول مشروطيت از اين كاخ نشينها خيلى صدمه خورديم. مجلسهاى ما مملو از كاخ نشين بود و در بينشان معدودى بودند كه از آن كوخ نشينها بودند، و همين معدودى كه از كوخ نشينها بودند از خيلى از انحرافات جلو مى‏گرفتند و سعى مى‏كردند براى جلوگيرى. آن روزى كه توجه اهل علم به دنيا شد و توجه به اين شد كه خانه داشته باشم چطور، و زرق و برق دنيا خداى نخواسته در آنها تأثير بكند، آن روز است كه بايد ما فاتحه اسلام را بخوانيم.»

صحيفه امام، ج‏17،ص 376 / اول فروردین 1362 در جمع مسئولان نظام

حساسیت امام به پرهیز مسئولان از زندگی همراه با تجمل از سر آن است که آن‌ها که با فقرا زندگی نکنند و از همه مواهب زندگی بهره‌مند باشند، دیگر درد فقر را نمی‌چشد و درک نمی‌کند. و طبیعی است آن که فقر و گرسنگی مستمندان را نفهمد برای حل مشکل آن‌ها نیز یا اقدامی نمی‌کند یا اقدامات غیر موثر انجام می‌دهد.

کسی که احساس نکند  گرسنگى معنايش چیست، نمی‌تواند به فکر مستمندان باشد

« آن روزى كه زرق و برق دنيا پيدا بشود و شيطان در بين ما راه پيدا كند و راهنماى ما شيطان باشد، آن روز است كه ابرقدرت‌ها مى‏توانند در ما تأثير كنند و كشور ما را به تباهى بكشند. هميشه اين كشور به واسطه اين كاخ نشين‌ها تباهى داشته است. اين سلاطين جور كه همه كاخ نشين تقريباً بودند، اينها به فكر مردم نمى‏توانستند باشند، احساس نمى‏توانستند بكنند فقر يعنى چه، احساس نمى‏توانستند بكنند بي‌خانمانى يعنى چه، اينها اصلًا احساس اين را نمى‏توانستند بكنند. وقتى كسى احساس نكند كه فقر معنايش چى است، گرسنگى معنايش چى است، اين نمى‏تواند به فكر گشنه‏ها و به فكر مستمندان باشد. لكن آنهايى كه در بين همين جامعه بزرگ شده‏اند و احساس كردند فقر چى است، ديدند، چشيدند فقر را، احساس مى‏كردند، ملموسشان بوده است كه فقر يعنى چه، اينها مى‏توانند به حال فقرا برسند.

كوشش كنيم كه اين وضعيت در همه ما محفوظ باشد. در مجلس ما، در ارگان‌هاى دولتى ما، در مجاهدين ما، در ارتش ما، در قواى مسلحه، در قواى قضائيه بايد اين معنويت محفوظ بماند؛ توجه به خدا محفوظ بماند.»

صحيفه امام، ج‏17،ص 377 / اول فروردین 1362 در جمع مسئولان نظام

بر خلاف ادعای آقای فلاحیان، در اندیشه امام مستضعفان همانگونه که پیشتر تاکید شد ساده زیستی و پرهیز از تجمل گرایی و اشرافی‌گری مختص «رهبری انقلاب» نیست، امام روح‌الله حتی امامام جمعه شهرهای کوچک و دور مرکز را هم هشدار می‌دهد که زندگییشان را از همین حد طلبگی هم بالاتر نبرند، والا در نظر ملت و امام ملت مطرود می‌شوند.

حال راز و رمز این معما گشوده می‌شود چرا طبقات مستضعف جامعه به نام و تبار برخی از مسئولان این‌قدر «حساس»اند.

طورى زندگى كنيم كه نگويند طاغوتى هستيم

« بحمداللَّه امروز وارد مسائل سياسى شدن ديگر عيبى ندارد، ولى بايد توجه كنيد كه همه متوجه شما هستند، لذا زىّ اهل علم خودتان را حفظ كنيد. درست مانند علماى گذشته ساده زندگى كنيد. در گذشته چه طلبه و چه عالم بزرگ شهر زندگيشان از سطح معمولى مردم پايين‌تر بود و يا مثل آنها بود. امروز سعى كنيد زندگيتان از زى آخوندى‏ تغيير نكند. اگر روزى از نظر زندگى از مردم عادى بالاتر رفتيد بدانيد كه دير يا زود مطرود مى‏شويد؛ براى اينكه مردم مى‏گويند ببينيد آن وقت نداشتند كه مثل مردم زندگى مى‏كردند، امروز كه دارند و دستشان مى‏رسد از مردم فاصله گرفتند. بايد وضع مثل سابق باشد، بايد طورى زندگى كنيم كه نگويند طاغوتى هستيم.»

صحيفه امام، ج‏17، ص: 453 /4 خرداد 1362  درجمع اعضاى شوراى مركزى ائمه جمعه

این بخش را دیگر توضیحی نمی‌دهم تا متهم به توهین به برخی «استوانه‌ها» نشوم.

لزوم ساده زيست بودن روحانيون

« و يكى از امور مهم هم اين است كه روحانيون بايد ساده زندگى كنند. آن چيزى كه روحانيت را پيش برده تا حالا و حفظ كرده است، اين است كه ساده زندگى كردند.

آنهايى كه منشأ آثار بزرگ بودند، در زندگى ساده زندگى كردند. آنهايى كه در بين مردم موجّه بودند كه حرف آن‌ها را مى‏شنيدند، آن‌هايى ساده زندگى كردند.

… هرچه برويد سراغ اين‌كه يك قدم برداريد براى اين‌كه خانه‏تان بهتر باشد، از معنويت‏تان به همين مقدار، از ارزش‏تان به همين مقدار كاسته مى‏شود. ارزش انسان به خانه نيست، به باغ نيست، به اتومبيل نيست.

اگر ارزش انسان به اين‌ها بود، انبيا بايد همين كار را بكنند. انبيا سيره‏شان را ديديد چه جور بوده. ارزش انسان به اين نيست كه انسان يك هياهو داشته باشد، يك اتومبيل كذا داشته باشد، يك رفت و آمد زياد داشته باشد. ارزش روحانيت به اين نيست كه يك بساطى داشته باشد و يك دفترى و يك دستكى داشته باشد. فكر كنيد ارزش انسان را به دست بياوريد، ارزش روحانيت را از دست ندهيد. در كيفيتِ تحصيلِ علوم هم هرچه برويد سراغ تجملات- و ان شاء اللَّه نمى‏رويد- از علومتان كاسته مى‏شود.»

صحيفه امام، ج‏19، ص: 3-252 / 16 ارديبهشت 1364 درجمع علما وروحانيون شيعه وسنى

انذارامام امت در جمع نمایندگان خبرگان به گروهی از مسئولان روحانی که آن‌روزها به «عمارت سازی» مشغول بودند هم خواندنی است.

اهميت ساده زيستى روحانيت و مسئولان

« از اهم مسائلى كه بايد تذكر بدهم، مسئله‏اى است كه به همه روحانيت و دست اندركاران كشور مربوط مى‏شود، و هميشه نگران آن هستم كه مبادا اين مردمى كه همه چيزشان را فدا كردند و به اسلام خدمت نموده و به ما منّت گذاشتند، به واسطه اعمال ما از ما نگران بشوند، زيرا آن‌چيزى كه مردم از ما توقع داشته و دارند و به واسطه آن دنبال ما و شما آمده‏اند و اسلام را ترويج نموده و جمهورى اسلامى را به‌پا كردند و طاغوت را از ميان بردند، كيفيت زندگى اهل علم است. اگر خداى نخواسته، مردم ببينند كه آقايان وضع خودشان را تغيير داده‏اند، عمارت درست كرده‏اند و رفت و آمدهايشان مناسب شأن روحانيت نيست، و آن چيزى را كه نسبت به روحانيت در دلشان بوده است از دست بدهند، از دست دادن آن همان و از بين رفتن اسلام و جمهورى اسلامى همان.»

صحيفه امام، ج‏19، ص: 317 / 25 تير 1364 در جمع اعضاى مجلس خبرگان

امام بصیر انقلاب که «توجیه‌المسائل» «نخبگان اشرافی» را خوانده است، در همین جلسه خبرگانی‌ها، بهانه مسائل حفاظتی در توجیه به‌راه انداختن کاروان خدم وحشم را این چنین پاسخ می‌دهند:

حفظ نظام به اين است كه زندگى ما ساده و عادى باشد

« البته من اين نكته را عرض كنم، يك دسته‏اى كه در معرض خطر هستند بايد خودشان را حفظ كنند، ولى همين‏ها هم بايد مواظب باشند كه زايد بر ميزان نباشد. شما گمان نكنيد كه اگر با چندين اتومبيل بيرون بياييد وجهه‏تان پيش مردم بزرگ مى‏شود، آن چيزى كه مردم به آن توجه دارند و موافق مذاق عامه است، اينكه زندگى شما ساده باشد، همان طورى كه سران اسلام و پيغمبر اسلام و اميرالمؤمنين و ائمه ما زندگى‏شان ساده و عادى بود بلكه پايين‏تر از عادى. آنها هم كه جمهورى اسلامى را بپا كردند، مردم عادى هستند، و كسانى كه بالابالاها نشسته‏اند، هيچ دخالتى در اين مسائل نداشته و ندارند. اين مردم بازار و كشاورز و كارگران كارخانه‏ها و طبقات ضعيف- به حسب دنيا و قوى به حسب آخرت- هستند كه اين توقع را دارند كه اگر خداى نخواسته، نفوس اين مردم از ما منحرف بشود، ضرر آن براى ما تنها نيست، بلكه براى اسلام است. و ما بايد حفظ كنيم آنهايى را كه اسلام و جمهورى اسلامى را نگه داشته‏اند و بعد از اين هم نگه خواهند داشت، و حفظ آن به اين است كه زندگى ما ساده و عادى باشد. آنهايى هم كه مى‏خواهند خودشان را حفظ كنند، بايد بدانند كه گاهى با يك اتومبيل پيكان بهتر مى‏توانند محفوظ باشند تا وسيله ديگر.»

صحيفه امام، ج‏19، ص: 318 / 25 تير 1364 در جمع اعضاى مجلس خبرگان

امام در کنار بیان «شاخص‌های مدیریت در جامعه دینی» به کارگزاران نظام «توصیه‌ی اخلاقی» نیز دارند که بسیار درس‌آموز و تکان دهنده است:

به گونه‏اى زندگى كنيم كه اگر چنانچه آن را از ما گرفتند، حسرت نخوريم

« بزرگى شما آقايان به دنيا نيست، بزرگى شما به آخرت است، و اينكه پيش خدا آبرومند باشيد. و اين يك مسئله مهمى است كه دخالت در حفظ جمهورى اسلامى دارد و ما بايد خيلى مواظب باشيم، و اهل علم و دولت و دست اندركاران بيشتر بايد مواظب باشند، چرا كه همه دنبال اين هستند كه نقطه ضعفى، خصوصاً از اهل علم پيدا كنند و در همه جا مطرح سازند. و ما بايد به گونه‏اى زندگى كنيم كه اگر چنانچه آن را از ما گرفتند، حسرت نخوريم، نه اينكه مثل رئيس جمهور امريكا كه اگر اين مقام را از او بگيرند شايد از حسرت دق كند!.»

صحيفه امام، ج‏19، ص: 318 / 25 تير 1364 در جمع اعضاى مجلس خبرگان

فرمایشات امام انقلاب، و « متخصص‌ترین» اسلام شناس قرن آن‌قدر گویا هست که دیگر نیازی نیست به ده‌ها صفحه از بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی و نیز ده‌ها فرمایش امیرالمومنین و سایر ائمه معصومین(علیهم‌السلام) اشاره کنم.

در خانه اگر کس است، یک حرف بس است.

واژه‌ها و کلمات و معانی ظاهری و باطنی آن‌ها وسیله‌ای هستند تا هرکدام از ماها بتوانیم با کمک گرفتن ازآن‌ها با هم‌نوع‌هایمان ارتباط برقرار کنیم، داشته‌هایمان را با هم به اشتراک بگذاریم و از اندوخته‌های علمی و تجربی یک دیگر در مسیر تکامل بهره بگیریم.

آنچه که از این پس از دریچه‌ی « تحریرالبلاگ» بر صفحه‌ی شیشه‌ای نمایش‌گرهای شما «تحریر» می‌شود، روزنوشت‌های یک « طلبه» است.

نوشته‌هایی که گاه به اشتراک گذاشتن آموخته‌ها و گاه بیان تجربیات و خاطرات من است.

بازگو کردن دغدغه‌ها، نگرانی‌ها و ابراز احساس نسبت به آنچه در پیرامونم می‌گذرد، هر یک سهمی در این« وبلاگ» خواهند داشت.

من « وبلاگ» را « منبر» نمی‌دانم، چرا که این دو در ماهیت و کارکرد از دو جنس متفاوتند. شاید « وبلاگ» از آن جهت که یک « رسانه تعاملی» است، شباهت‌هایی به گعده (گفت‌وگو‌های) پس از منبر که غالبا به بحث و پرسش‌وپاسخ با جوانان می‌گذرد داشته باشد، ولی بازهم گعده و منبر دو چیزند و نه یک حقیقت واحد.

از سوی دیگر منبر رسانه‌ی رسمی دین است. ولی وبلاگ، رسانه‌ای شخصی و جائی برای بیان نظرات افراد است. هرچند که اندیشه‌ی هر شخص متاثر از آموخته‌های علمی و اعتقادات دینی او نیز باشد. از این روی آنچه از این پس در این «بلاگ» به « تحریر» در می‌آید به معنای نظر جامعه‌ی حوزوی و دین‌داران نخواهد بود، و صرفا ابراز نظر یک طلبه علوم دینی است که فهم محدودی از قرآن و سنت دارد.

« تحریرالبلاگ» برای من پیش و  بیش از آن‌که تریبونی برای« شنیده شدن» باشد، فرصتی برای « شنیدن» است، دریغش نکنید.